riwki's space

นี้ๆท่านพี่!!! หมวกดอกไม้ของข้าสวยมั้ย 

สวยจ๊ะ(ข้าตอบน้องสาว)

นี้ท่านพี่!!!มาดูธนูของข้าดีกว่า นี้ไง อ่ะ!!!

แปะ!!!(เสียงคันธนูที่น้องชายข้าทำหัก)

นี้ กฤษ ธนูหน่ะต้องทำจากไม้ท่อนเดียวกันน่ะแล้วก็เป็นท่อนไม้ที่ไม่แก่และอ่อนจนเกินไปด้วย

ไม่งั้นมันจะหักง่ายอย่างงี้แหละ

ครับ ท่านพี่ข้าจะเอาไว้ (น้องชายของข้าตอบ)

นี้ท่านพี่(น้องสาวข้าถาม)ทำไมท่านแม่ยังไม่มาตามเรากลับไปซักทีหล่ะค่ะ ข้าหิวข้าวจังเลย

ไม่รู้เหมือนกันซิ สงสัยท่านพ่อยังมาไม่ถึงหล่ะมั้ง ท่านแม่เลยรออยู่ในหมู่บ้านหน่ะ

ท่านพี่ดูซิ!!!นั้นควันอ่ะไรหน่ะ ทำไมลอยมาจากทางบ้านเราหน่ะ(น้องชายข้าพูด)

ควันนั้นดูแปลกๆน่ะ ควันพวกนั้นดูเยอะกว่าจะเป็นควันที่เกินจากการทำอาหาร พี่ว่าเรารีบกลับบ้านกันดีกว่า

ตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบตุบ

(ข้ากับน้องๆรีบวิ่งกลับบ้านแต่สิ่งที่เห็นคือ...

ภาพบ้านที่กำลังไหม้ไฟ มีพวกทหารใส่ชุดเกราะหนักยืนอยู่มากมาย)

ยงค์!!!รีบหนีไป!!!มันมาจับพวกเจ้า!!!(หัวหน้าหมู่บ้านที่วิ่งออกมาจากทางพวกทหารตะโกนบอกข้า)

พิ้ว~~~~~~~~~~~~จิ้ก...อ้ากกกกกกกกกกกก(ร่างของหัวหน้าหมู่บ้านล้มลองด้วยหอก)

คนที่ขัดขวางการจับคุมมีโทษสถานเดียวคือ ตาย(นายทหารผู้นึงท่าทางเป็นหัวหน้าพูดขึ้น)

ข้าหัวหน้ากองของจักรวรรดิโซดิแอ็ก มีคำสั่งจากหัวหน้าองค์รักษ์ว่า ให้จับพวกเจ้าทุกคนไปรับโทษฐานเป็นพวกปีศาจ

ไม่จริงท่านพ่อไม่มีทางทำอย่างนั้นแน่นอน ข้ากับแม่และน้องเป็นมนุษย์ไม่ใช่ปีศาจ

งั้นหรือ ถ้างั้นเจ้าจะอธิบายกับศพของหัวหน้าหมู่บ้านว่ายังไง

ศพของหัวหน้าหมู่บ้านกลายเป็นปีศาจสีดำ

กรี้ดดดดดดดดด...........(น้องสาวข้าร้องด้วยความตกใจ)

ไม่จริงนี้ไม่ใช่หัวหน้าหมู่บ้านตัวจริงแน่นอน

พวกเจ้ายังไม่เชื่องั้นเหรอ งั้นจงดูซะว่าร่างของแม่เจ้าเป็นยังไง

ร่างของท่านแม่กลายเป็นสีดำด้านหลังท่านมีร่างปีศาจขนาดใหญ่รูปร่างคล้ายมังกรมีครึ่งตัวซ้อนอยู่

ยงค์!!!พาน้องหนีไป!!!อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

เห็นมั้ยหล่ะพวกเจ้ามันก็เป็นลูกของพวกปีศาจ ฉะนั้นมากับข้าซะดีๆ ถ้าขัดขืนข้าจะฆ่าพวกเจ้าซะ

ไม่!!!ข้าไม่ไป พิมพ์ กฤษ วิ่ง!!!!!!!!รีบหนีไปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปป~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ไม่ท่านพี่ ข้าจะอยู่กับท่าน

ไม่!!!รีบไป พี่จะกันเอาไว้ให้ รีบไปปปปปปปป

ฉึก......(เสียงดาบเสียบทะลุร่างกายของเหยื่อ)

กรี้ด~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

อั้ก...โขลก โขลก...รีบไปเซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

รีบหนีซีเจ้าลูกปีศาจ ถึงหนีไปก็หนีไม่พ้นหรอก ผู้ที่ขัดคำสั่งของท่านองค์รักษ์ยังไงก็ต้องตายอยู่แล้ว 555

ชิ้ง...........(เสียงดาบที่ถูกดึงออกจากร่างกายของข้า)

ท่านพี่~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

(สิ้นสุดเสียงของน้องสาวข้า พลันมีลูกไฟสีดำลุกขึ้น)

พรึบ...นายท่านข้ามาช่วยท่านแล้ว(เจ้าของเสียงนั้นคือไก่สีดำตัวที่ข้าเห็นในป่านั้นเอง)

เจ้าพวกมนุษย์กระจ้อยร่อยจงหายไปซะ "Dark Flame"

อ้าก...อ้าก(เสียงโหยหวนของพวกทหารที่โดยไฟเผานั้นดังระงมไปทั่วบริเวณนั้น)

 

 ข้าเริ่มเดินเข้าไปในป่าเพื่อที่จะจับไก่ไปให้น้องของข้ากินเป็นอาหารเย็น

ป่าที่ข้าเข้าไปนั้นเป็นป่าที่มีต้นไม้ใหญ่อยู่มากมาย ใบของพวกมันนั้นใหญ่โตเท่ากับจาน

แต่ถึงอย่างงั้นเวลากลางวันก็มีแสงส่องผ่านใบไม้เหล่านั้นลงมาทำให้มาเห็นแสงแดดเป็นเส้นๆสวยงามมาก

นอกจากต้นไม้ใหญ่แล้วก็ยังมีต้นไม้เตี้ยๆที่ขึ้นเป็นพุ่มๆ ต้นไม้เหล่านี้ออกลูกที่หวานมากซึ่งข้ามักจะเก็บไปให้ท่านแม่ทำพายให่กิน

ในป่านี้มีสัตว์ต่างๆมากทั้ง กวาง หมูป่า ไก่ป่า หรือแม้แต่นก สัตว์ในป่านี้ไม่เคยกลัวผู้คนเลย

เวลาข้าเข้าป่ามาจับพวกสัตว์ข้าจะจับมันได้โดยไม่ต้องวางกับดักหรือยิงธนูเลยใช้มือเปล่าจับได้เลย

แต่วันนี้สิ่งที่แตกต่างออกไป......

ป่าที่เคยสว่างสดใส เต็มไปด้วยแสงกลับหายไปเหลือแต่แสงสลัวๆที่ทำให้เห็นสิ่งต่างๆแค่ลางๆ

เหล่าต้นไม้เล็กๆที่มีผลที่หวานฉ่ำกลับดูเหมือนกำลังจะแห้งตาย

สัตว์ป่าที่เคยพบเห็นได้อย่างง่ายดาย วันนี้กลับหาไม่พบเลยซักตัว

ข้าเข้าป่ามาหลายชุ่วโมงแล้วยังไม่เจอสัตว์ซักตัว...แต่โชคยังดีที่ข้าเจอรอยเท้าไก่เข้าถึงแม่ว่ารองเท้านั้นจะให่ญ่กว่าไก่ปกติ แต่ข้าก็ไม่นึกเอะใจ

ข้าตามรอยเท้าไก่ไปจนพบกับไก่ตัวนั้น...สิ่งที่ข้าพบเห็นนั้นเป็นสิ่งที่แปลกมาก

ไก่ตัวนั้น สีขนของมันเป็นสีดำมันขลับทั้งตัว ขนที่หางและหงอนของมันมีสีแดงเหมือนเปลวไฟ

อุ้มเท้าของมันไม่เหมือนกับไก่เหมือนกับกรงเล็ฐเหยี่ยวมากกว่า ตาของมันส่องแสงสีแดงสว่างอยู่ในความมืด สีนั้นแดงเหมือนเลือด

แต่สิ่งที่ข้าตกใจมากที่สุดคือ เวลาที่มันเดินผ่านต้นไม้ ต้นไม้เหล่านั้นกลับค่อยแห้งเหียวเหมือนกับโดนไฟเผา

ข้าเห็นดังนั้นก็เกิดกลัวขึ้นมา...แต่ข้าต้องจับไก่ตัวนั้นให้ได้เพราะถ้าบ่อยตัวนี้ไปแล้วไม่รู้ว่าวันนี้จะจับได้หรือเปล่า แล้วตอนนี้ก็เย็นแล้วด้วย

ข้าเดินเข้าไปใกล้ตัวนั้น พอข้ากำลังจะจับมัน มันหันมาทางข้าแล้วก็วิ่งหนีไป

บ้าซิบ!!!(ข้าด่าตัวเองในใจ)

แล้วข้าก็วิ่งตามไก่ตัวนั้นไป มันวิ่งหนีเข้าไปในป่าลึกมาก

แล้วข้าก็เห็นมันวิ่งไปติดรากไม้อันหนึ่งอยู่

ข้ายื่นมือเข้าไปจับตัวไก่แล้วพอยกไก่ตัวนั้นขึ้นมาดูใกล้ๆดวงตาของมัย ราวกลับว่าข้าโดนดูดเข้าไปในดวงตานั้น

สิ่งที่ข้าเห็นนั้นราวกับความฝัน

ในฝันนั้น ข้าเห็นตัวข้าอยู่ท่ามกลางสงครามระหว่างเทพและปีศาจ

โดยเหล่าเทพนั้นมีกองกำลังที่เหนือกว่าปีศาจมากมายนัก

เหล่าเอลฟ์ที่อยู่ข้างเทพนั้นชูคันศรขึ้นพลันปล่อยลูกธนูนับหมื่นนับแสนในกองทัพของปีศาจ

กองทัพออคที่อยู่ฝ่ายปีศาจวิ่งฝ่าห่าลูกธนูเหล่านั้นอย่างไม่เกรงกลัวสู่ทัพของเหล่าเทพ

แต่พอถึงหน้าทัพของเหล่าเทพกลับล้มตายทั้งหมดเพราะสิ่งที่รอคอยอยู่หน้าทัพนั้นคือเทวทูตซึ่งเป็นทหารของเหล่าเทพ

เทวทูตเหล่านั้นใส่เกราะทั้งชุดปกปิดตั้งแต่หัวถึงปลายเท้า ในมือนั้นถืออาวุธที่คล้าบดาบผสมกับหอกซึ่งใหญ่โตมาก

ในขณะที่กองทัพปีศาจกำลังจะพ่ายนั้น กลับมีมนุษย์ผู้หนึ่งวิ่งออกมากจากทัพของปีศาจ มนุษย์ผู้ซึ่งไร้กำลัง

มนุษย์ผู้นั้นตัวเล็กแค่ครึ่งเดียวของเหล่าเทวทูต  แต่กลับสามารถล้มเทวทูตได้ในดาบเดียว

ผมของชายผู้นั้นสีขาวโพลนราวกับหิมะ ดวงตาของเขานั้นดำสนิทราวกับจะกลืนกินแสงสว่างจนหมดโลกใบนี้

ชายผู้นั้นหันมามองทางข้า พอข้าสบตาเขาข้าก็รู้สึกกลัวเข้ามาอย่างจับใจ แล้วข้าก็ล้มลง และทุกอย่างก็มืดลง

ข้าพบตัวเองนอนอยู่ชายป่าในมือกอดไก่ไว้ตัวนึงไก่ป่าที่สุดแสนจะธรรมดา

ข้ารีบอุ้มไก่กลับบ้านเนื่องจากตะวันตกดินไปแล้วแต่พระจันทร์ยังไม่ขึ้น

ข้าหวังว่าท่านแม่ยังคงรอไก่ที่ข้าจะนำกลับไปให้

พอข้าวิ่งมาถึงหน้าบ้านข้าก็พอกับน้องชายของข้าที่มายืนรอว่าเมื่อไรข้าจะกลับมา

พี่ชายมาช้าจังเลยท่านแม่รอนานแล้ว และข้าก็หิวแล้วด้วย

รู้แล้วน่าพี่รีบกลับมาเร็วที่สุดแล้วเนี้ย(ข้าตอบ)

พอเข้าไปในครัวก็พบท่านแม่กับน้องสาวกำลังช่วยกันทำมันฝรั่งบดที่ข้าปลูกในไร่

นี้ยงค์วางไก่ไว้ตรงนั้นแหละเดี๋ยวแม่ทำเอง ไปอาบน้ำเถอะลูกเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว

คืนนั้นกินข้าวเสร็จข้าก็ทำความสะอาดเครื่องมือเสร็จข้าก็มานอนหน้าเตาผิงในห้องโถง

หลังจากความฝันนั้น เป็นครั้งแรกที่ข้าไม่กล้านอนในที่มืด ข้ารู้สึกกลัวดวงตาคู่นั้นอย่างบอกไม่ถูก

ข้าไม่รู้ว่าข้าหลับไปตั้งแต่ตอนไหน แต่คืนนั้นข้ารู้สึกหนาวเย็นอย่างบอกไม่ถูกทั้งๆที่ข้านอนอยู่หน้าเตาผิงราวกับถูกข้าโอบกอดด้วยความมืดมิดชั่วนิรันดร์

นี้ตื่นได้แล้วลูก(ท่านแม่เดินมาปลุกข้า)

วันนี้พี่ชายตื่นสายจังเลยสงสัยมะวานจะกินข้าวเยอะไปหล่ะซิ(น้องชายข้าพูดขึ้น)

พี่ชายคงทำงานเมื่อวานเหนื่อยมั้ง(น้องสาวข้าแย้ง)

จ้าจ้า...ทั้ง2คนอย่าเถิงกันเลยไปเตรียมตัวได้แล้ว

คร้าบ...ค่า

จะไปไหนกันเหรอท่านแม่(ข้าถามพลางทานอาหารมื้อเช้าไปด้วย)

แม่จะไปซื้อของในหมู่บ้านหน่อยหน่ะ...ส่วนน้องๆก็จะไปที่ไร่กับลูกจ๊ะ

พี่ชายกินเสร็จหรือยัง ข้าอยากจะไปเก็บดอกไม้มาทำมงกุฎให้ท่านแม่แล้วหน่ะ

ใช่ข้าก็อยากจะไปจับแมลงในไร่แล้ว

จ้าจ้า พี่กินเสร็จแล้ว ข้าไปก่อนน่ะท่านแม่

จ้าแล้วอย่ามัวแต่เล่นน่ะจ๊ะ รีบกลับบ้านหล่ะ

แล้วเรา2คนก็ชวยพี่เค้าทำงานบ้างน้า

ค้า...คร้าบ

ข้าและน้องๆเดินออกจากบ้านโดยมีท่านแม่ยืนโบกมือให้โดยที่ข้าไม่รู้เลยว่านี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าจะได้เห็นท่านแล้ว

ตุ้บตุ้บ...ตุ้บตุ้บ...ตุ้บตุ้บ

เสียงหัวใจที่เต้นอย่างอ่อนแรงของฝ่ายที่บาดเจ็บ

เคยมีคนบอกข้าว่าเวลาคนเราใกล้จะตายความทรงจำทั้งหมดจะผุดขึ้นมา

แม้มันจะเป็นสิ่งที่ข้าลืมไปแล้วก็ตาม

นี้ๆ...

ตื่นซี้...ตื่นซี้...ตื่นซิพี่ชาย ไม่งั้นข้าจะไปเรียกท่านแม่มาน้า

ห้าว.....ตื่นแล้ว(ข้าตื่นขึ้นมาพลางขยี้ตาแล้วลุกออกจากเก้าอี้นวมเก่าๆที่อยู่ในห้องเก็บของ)

วันนั้นเป็นวันที่แสงแดดแรงมากแต่ก็ทำให้พีชในไร่เราโตได้ดี

ข้าอยู่กับแม่และน้องสาวกับน้องชาย

บ้านของข้านั้นเป็นบ้านหลังเล็กๆ อยู่ไกลจากตัวหมู่บ้านนิดหน่อย หมู่บ้านที่ข้าอยู่เป็นหมู่บ้านที่อยู่ในชนบท อยู่ทางตะวันออกของเมืองหลวง

บ้านของข้าภายในมีห้องโถงอยู่ตรงกลางบ้าน ในห้องโถงมีโต้ะกินข้าว มีเตาผิงเล็กๆ ที่หน้าเตาผิงที่โฟ และหนังหมีที่พ่อของข้าเคยล่าปูอยู่

ที่หน้าเตาผิงจะเป็นที่ที่น้องๆข้าชอบนั่งเล่น เวลาตกดึกก่อนนอนท่านแม่ก็จะเล่านิทานให้ข้ากับน้องๆฟัง

แต่ส่วนใหญ่ข้าจะอยู่ในห้องเก็บของ ทำความสะอาดเครื่องมือทำไร่

พอจบนิทานน้องก็จะเข้านอน ส่วนท่านแม่ก็จะล้างจานแล้วก็เข้านอน ห้องที่ท่านแม่และน้องๆนอนกันนั้นอยู่คนละห้องแต่อยู่ข้างๆกัน

ส่วนข้ามักจะนอนที่โซฟาหน้าเตาผิง แต่พอถึงฤดูเก็บเกี่ยวข้ามักจะนอนในห้องเก็บของเพราะจะต้องเก็บผลผลิตให้ดี

นี้ท่านแม่วันนี้มีอะไรทานเหรอ(น้องชายข้าถามท่านแม่)

วันนี้มีสตูเนื้อจ๊ะ

โหยทำของที่พี่ชายชอบอีกแล้ว...ม่ายเอาข้าอยากกินไก่ทอดอ่ะ

นี้กฤษย์ทานสตูไปก่อนน้าเดี๋ยวตอนเน็นพี่จะจับไก่มาให้กิน

จริงๆน้าพี่ชาย...ถ้าพี่ชายไม่จับมาหล่ะก็ข้าโกรธด้ว

จ้าจ้า

นี้ท่านแม่พรุ่งนี้ท่านพ่อจะกลับมาบ้านมั้ยอ่ะ(น้องสาวข้าถาม)

จ๊ะ พรุ่งพ่อเค้าคงกลับมาจากในวังแล้วแหละ

พ่อของข้าเป็นทหารอยู่ในวัง เป็นหัวหน้าหน่วยองค์รักษ์ของกษัตริย์

ในทุกๆปีตอนถึงฤดูเก็บเกี่ยวพ่อของข้าจะได้กลับมาบ้านซึ่งกำหนดก็คือพรุ่งนี้

เวลาพ่อกลับมาน้องข้าจะดีใจมากเพราะพ่อจะชอบเล่าเรื่องต่างๆมากมาย ทั้งผู้คน บ้านเมือง และการผจญภัย

พ่อมักจะนำเสื้อผ้าสวยๆมากฝากท่านแม่ แล้วเวลาว่างจากการทำไร่ก็จะสอนเพลงดาบให้ข้าด้วย

(พอข้ากินอิ่มแล้วก็บอกว่า)ท่านแม่...เดี๋ยวข้าไปที่ไร่ก่อนน่ะ

จ๊ะ เดี๋ยวตอนเที่ยงๆแม่กับน้องจะเอาข้าวไปให้หน่ะ

ครับ งั้นข้าไปก่อนน่ะ

ข้าเดินเข้าไปในห้องเก็บของเพื่อหยิบเครื่องมือทำไร่แล้วก็เดินออกจากบ้านไป

นี้พี่ชาย!!!(น้องชายข้าตะโกน) อย่าลืมเอาไก่มาฝากข้าด้วยน้า

(ข้าตะโกนตอบกลับไป)ได้เลยเดี่ยวพี่จะจับตัวอ้วนมาให้

ตอนบ่ายหลังจากที่ข้าทำไร่และกินข้าวเที่ท่านแม่เอามาให้สร็จข้าก็เข้าไปในป่าเพื่อนจับไก่

ป่าสุดแสนธรรมดา ป่าที่ข้าเคยเข้ามาหลายครั้งแล้ว แต่การเข้าไปครั้งนี้กับมีบางสิ่งสิ่งที่แตกต่างออกไป

 

๓.    เย็นวันนี้อากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝน  เมฆสีเทาช้ำๆลอยเต็มฟ้าไปหมด   ข้าพเจ้าใส่ชุดนักศึกษาเต็มยศ  ผูกไทด์ตราพระธาตุ   เพื่อนๆหลายคนทะยอยมารวมกันที่สนามกีฬากลาง  นั่งประจำตามกลุ่มA-Z   ยิ่งเย็น คนยิ่งเยอะ จนแสตนด์สนามกีฬากลางแคบไปถนัดตา    วันนี้  วันเปิดเชียร์ร่วมระหว่างคณะ    ฟ้ามืดแล้ว   เฟรชชี่ มข.กว่าสามพันคน แน่นขนัดเต็มแสตนด์ปูนไปหมด พี่ๆสตาฟวันนี้ดูท่าทางไม่เฮฮาเหมือนเมื่อวานก่อน    “น้องครับ  วันนี้พี่คงไม่ได้สอนน้องอีกแล้วนะครับ   วันนี้น้องต้องร่วมใจกันร้องเพลงเชียร์ให้ผ่าน   ร้องให้ดังและพร้อมเพรียงกัน   ประธานเชียร์จะเป็นคนตัดสินว่าผ่านหรือไม่ผ่าน  ทำเพื่อพี่ๆได้มั้ยครับ  ตลอดสามวันที่เราอยู่ด้วยกัน  ก็เพื่ออีก ๓ วันนี้เท่านั้นนะ”   พี่พูดน้ำเสียงจริงจัง    “ให้พี่สตาฟรีบขึ้นไปหลังแสตนด์ได้แล้วนะคะ   ท่านประธานเชียร์จะลงมาทำการทดสอบเพลงแล้วนะคะ”  พิธีกรประกาศผ่านไมค์    สิ้นเสียงประกาศพวกพี่ๆก็รีบปรู้ด   หลบไปข้างหลังเหมือนกลัวอะไรสักอย่าง    สักพัก   ไฟฟอลโลว์ก็จับไปยังสแตนด์ฝั่งตรงข้ามกับแสตนด์ที่พวกข้าพเจ้านั่งอยู่   นักศึกษาชายหนึ่งท่าทางทรงไว้ซึ่งอำนาจคนหนึ่งเดินนำหน้า   ติดตามด้วยนักศึกษาชายที่ถือวิทุสื่อสารและนักศึกษาหญิงที่ถือแฟ้มเดินคู่กันมา  รุ่นพี่ที่มาให้กำลังใจน้องๆฝั่งโน้น ลุกยืนกันพรึบพรับทันทีที่ทั้งสามเดินผ่าน    เมื่อมาถึงโพเดียมที่ริมสนามกีฬา   พี่นักศึกษาคนแรกก็มายืนรอที่ไมค์ แล้วก็ไร้สำเนียงใดๆหลุดจากปากเขาทั้งสิ้น    เฟรชชี่บางส่วนเริ่มยืนขึ้น  ไล่มาตั้งแต่กลุ่มA-Z ราวกับเล่นเวฟ    เขาทำท่าไม่พอใจ  เดินกลับไปนั่งที่ข้างบน   แล้วพี่ผู้หญิงที่ตามมาก็เข้ามาพูดแทน    “ พี่ชาวสีอิฐทุกคน  ดิฉันในฐานะเลขานุการเชียร์   ขออนุญาตกล่าวตักเตือนนักศึกษาใหม่ค่ะ” เธอเว้นวรรคแล้วกล่าวต่อ “น้องคะ.....พี่ๆกลุ่มน้องเค้าไม่สอนเหรอคะ   ว่าเมื่อประธานเชียร์ลงมาทดสอบเพลง  ให้น้องทุกคน   ลุกขึ้นยืนพร้อมกันแล้วกล่าวคำว่า  สวัสดีครับ  สวัสดีค่ะ......   ประธานเชียร์เป็นตัวแทนของรุ่นพี่ทุกคน ที่จะมาทำการทดสอบเพลง และตัดสินว่าน้องจะได้รับการยอมรับว่าเป็นเลือดสีอิฐอย่างเต็มภาคภูมิหรือไม่  น้องมีเวลาเพียงสามวัน  ถ้าน้องร้องเพลงมหาลัยทั้ง......เพลงไม่ผ่าน   มข.เราก็ไม่อาจจะถือว่าน้องเป็นกาลพฤกษ์ช่อที่ ๓๖ได้     ขอให้น้องตั้งใจนะคะ  เรียนเชิญท่านประธานเชียร์ค่ะ ”   เธอกล่าวเนิบช้าแต่เด็ดขาด    ประธานเชียร์เดินลงจากที่นั่ง   พี่ๆฝั่งโน้นก็ลุกกันพรึบพรับเหมือนเดิม  เมื่อมาถึงโพเดียม   เฟรชชี่ฝั่งนี้ก็ลุกขึ้นอย่างรู้ความ    “สวัสดีครับ  สวัสดีค่ะ.....”    “สวัสดีนักศึกษาใหม่ทุกท่าน  ผมขอชี้แจงว่า การทดสอบครั้งนี้เป็นบทพิสูจน์ว่า   คุณจะมีศักดิ์ศรีพอที่จะได้รับการให้เกียรติว่าเป็นเลือดสีอิฐ   กาลพฤกษ์  ช่อที่ ๓๖ ได้หรือไม่  พี่ๆทุกคนรอที่จะต้อนรับพวกคุณ   แต่คุณจะทำให้เขาผิดหวังหรือไม่ผมไม่รู้   ขึ้นอยู่กับพวกคุณเองว่าจะมีความสามัคคี  ร้องเพลงพร้อมเพียง  เสียงดัง ไม่กินแรงเพื่อน ………ขอเชิญผู้นำเชียร์ครับ” เขาพูดขึงขัง    พี่ลีดด์ ค่อยๆทะยอยเดินแถวลงมาในสนาม  แปลแถวเป็นรูปปากฉลาม   เมเจอร์ลีดด์ โค้งแล้วปรบมือ สามครั้ง  ทำสัญญาณให้ลุก เฟรชชี่ลุกขึ้นทำเวฟอีกเช่นเคย    เมเจอร์ลีดด์จึงให้นั่งลง    สั่งลุกนั่ง อย่างนี้ถึงสามเที่ยว  จนพร้อมกัน  สัญญาณเพลงแรก “Boom KKU”    “From K…From K K…”  ยังไม่ทัน U ก็โดนเก็บลีดด์ทั้งแสตนด์     เสียงโห่ดังมาจากพี่ๆกลุ่มใหญ่ฝั่งตรงข้าม    คราวนี้ทดสอบเพลงมาร์ช มหาวิทยาลัยขอนแก่น   เพลงนี้ไม่ว่ารุ่นพี่รุ่นน้องทุกคนจะต้องลุกแสดงความเคารพ    “มหา..  วิทยาลัย  ขอนแก่น  เกริกไกรวิทยา....”    เก็บ    “………เลื่องลือก้องเกียรติงาม  ขอนแก่นนาม......”    เก็บ    ทุกครั้งที่โดนเก็บลีดด์   จะมีเสียงโห่จากรุ่นพี่ทั้งจากฝั่งตรงข้าม   และริมถนนรอบๆสนามที่ยิ่งดึกยิ่งพากันมาดูน้องร้องเพลงเต็มไปหมด    “ร้องเพลงแค่นี้ยังไม่พร้อมกัน  พวกคุณจะสามัคคีกันได้ยังไง ”    “รีบร้องกันจัง  ข้างขวาร้องเร็ว  ข้างซ้ายร้องช้า   จะให้เหมารถสาย๘ตามกันรึยังไง ”    “กินแรงเพื่อนอร่อยมั้ยครับ  ”     ถ้อยคำถากถาง  เสียดสี ออกมาจากปากประธานเชียร์เป็นระยะๆ    เวลาล่วงเลยมาจนสองทุ่ม  เราทดสอบเพลง  สลับกับโดนประธานเชียร์ด่า   จนหลายคนบ่นอุบ  ว่าไม่ไหวแล้ว   กระทั่งเกือบสามทุ่ม   เราก็ไม่ผ่านสักเพลงรองประธานเชียร์จึงได้ลงมาปิดเชียร์ประจำวัน แล้วก็นัดว่าพรุ่งนี้ให้ตรงเวลา    ข้าพเจ้าเสียงแหบแห้งกลับหอพัก    แค่สอบเข้าได้นี่ก็ยากพอแล้ว  ไม่นึกว่ากว่าจะได้เป็นเลือดสีอิฐ เป็นกาลพฤกษ์ช่อใหม่มันถึงลำบากยากเย็นขนาดนี้  ........    ฟ้ามืด  ไม่มีเดือน  ไม่มีดาว  ครืนคราง แปลบปลาบ   ข้าพเจ้าเหนื่อยจนหลับลงทันทีที่หัวถึงหมอน ...........

ในบรรดาเพลงสถาบันที่พี่ๆกลุ่มสอนให้เราร้องนั้น   ไม่ว่าจะเป็นเพลงมาร์ชมหาวิทยาลัย,  Boom KKU ,ขวัญมอดินแดง, มหาวิทยาลัยขอนแก่น, มอดินแดง, ร่วมใจมอขอ, และมอดินแดงแห่งความหลัง สำหรับข้าพเจ้าแล้วชอบเพลงมอดินแดงแหงความหลังและมอดินแดงที่สุด   มีเรื่องเล่าถึงเพลงมอดินแดงแห่งความหลังเอาไว้ว่า ค่ำคืนของเดือน ธันวาคม พ.ศ.๒๕๑๐ ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เหน็บหนาวที่สุดของมอดินแดง   รุ่นพี่ของเรา ๓ คน ซึ่งเป็นนักศึกษารุ่นแรก   กำลังอ่านหนังสือสอบที่เฉลียงหน้าหอสอง ภายหลังการสอบแล้วทุกคนก็จะต้องแยกย้ายจากกันไปตามวิถีทางของตน ตลอด ๔ ปี ผ่านทั้งสุขและเศร้า ด้วยความผูกพัน  อาลัย   ความเหงา  ความมืด และความหนาวเย็นในคืนนั้นจึงถูกกลั่นกรองมาเป็นเพลง ที่มีชื่อว่ามอดินแดงแห่งความหลัง    “...........มอดินแดงยามนี้  คืนนี้เดี๋ยวนี้คงเศร้า   ทุกค่ำเช้าแสนปวดร้าวเมื่อเราจากกัน ครั้งก่อนเคยภักดิ์ ร่วมใจรัก  ร่วมใจกัน   เคยร่วมใจฝันเพื่อสร้างสรรค์สวรรค์แดนดิน......... ”    “พวกคุณทำได้แค่นี้เหรอ....” เสียงนั้นฉุดข้าพเจ้าออกมาจากภวังค์    “เพลงมหาลัยนะครับ  ตั้งใจหน่อย  ....ทีFour Please ทำไมร้องดังจัง” เสียงเฮรับจากพี่ๆฝั่งโน้นก็ดังประสานขึ้นทันที่ที่ประธานเชียร์พูดจบ    “ผมรู้ว่าพวกคุณเหนื่อย   ถ้างั้นผมให้เวลาพักรับประทานอาหารสำหรับวันนี้ .....”    เมื่อพี่ลีดด์ ขึ้นจากสนาม  พี่ๆกลุ่มก็กุลีกุจอขนข้าวกล่อง  น้ำ ขนม มาให้น้องกลุ่มเหมือนเคย   หลายๆกลุ่มคลายเครียดโดยการแปรแถวเป็นตัวอักษรประจำกลุ่ม   บางกลุ่มก็ร้องเพลงโดยมีพี่ๆมาเต้นเป็นModel วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วที่น้องใหม่ปีนี้จะทำการทดสอบเพลงมหาวิทยาลัย   สองวันก่อน เราทดสอบเพลงผ่านแค่ ๓ เพลง คือ ร่วมใจมอขอ, Boom KKU, มหาวิทยาลัยขอนแก่น  ส่วนวันนี้ช่วงแรกเราผ่านเพลง มอดินแดง ส่วนเพลงมาร์ช, ขวัญมอดินแดง, และมอดินแดงแห่งความหลัง ยังไม่ผ่านซักเพลง    ถึงแม้จะเหนื่อยแต่ข้าพเจ้าก็ทานข้าวได้ไม่มากนัก ไม่ใช่ว่าไม่อร่อยเพียงแต่รู้สึกกังวลเท่านั้นว่าถ้าเองเพลงไม่ผ่านจะเป็นอย่างไร ฝนก็ตั้งเค้าว่าจะตกเสียให้ได้   ถ้าเกิดตกมาจริงๆก็ไม่รู้ว่าจะหลบยังไงไหว    “น้องคะเรามีเวลาไม่มากพอนะคะ   ขอให้พี่สตาฟช่วยจัดน้องเข้าระเบียบเชียร์ด้วย   อีกสักครู่ประธานเชียระทำการทดสอบเพลงมหาวิทยาลัยค่ะ” เลขานุการเชียร์ประกาศผ่านไมค์ออกมา    เมื่อทุกอย่างพร้อม  การทดสอบเพลงก็เริ่มขึ้น เพลงขวัญมอดินแดง   ซึ่งเป็นเพลงที่ต้องปรบมือพร้อมๆกัน    “ขวัญเมืองขอนแก่น  ไม่มีใดแม้นเหมือนมอดินแดง   รื่นรมย์งามสมเป็นแหล่ง ชาวมอดินแดง  พร้อมเพรียงแรงภูมิใจ..... ......ดั่งไม้ยืนต้นทนแห้งแล้งขวัญชาวมอดินแดงล้นอุรา   สามัคคีกันใฝ่ฝันศรัทธาทั่วแดนฟ้าแห่งเรา” เหมือนนัดกันไว้เป็นอย่างดี   เพลงนี้เราร้องจบ ไม่โดนเก็บกลางครัน เสียงเฮดีใจจากพี่ๆที่มาดูก็ดังขึ้นทันที    “ผมว่ามันคงเป็นเหตุบังเอิญ” ประธานเชียร์ขัด    “คุณต้องแสดงให้เห็นว่านี่ไม่ใช่เรื่องฟลุค ผมขอทดสอบเพลงนี้อีกครั้งครับ” เสียงบ่นอุบจากเพื่อนๆก็ตามมา ว่าประธานเชียร์ไม่มีเหตุผล  บ้าอำนาจ    “ขวัญชาวมอดินแดง  ไม่เคยแห้งแรงเพราะแรงใจมั่น  กาลพฤกษ์งามนั่น หยัดยืนเป็นขวัญน้อมชีวันบูชา.....”    “พอๆ เถอะผมอายเค้า.....พวกคุณอย่าดันทุรังเลย   ผมรู้แล้วว่าเมื่อกี้มันเป็นเรื่องบังเอิญ” ประธานเชียร์ให้กำลังใจสุดขีด    “เพลงนี้ผมขอพักเอาไว้ก่อน.....ขอทดสอบเพลงมาร์ชมหาวิทยาลัยครับ”    เมเจอร์ลีดด์ ให้สัญญาณสั่งลุกขึ้น เราก็ลุกอย่างพร้อมเพรียงเป็นเวฟสวยงาม   สามสี่ครั้งจนเพื่อนผู้หญิงบางคนเป็นลมจนต้องหามไปพยาบาลที่หลังแสตนด์   เมื่อลุกพร้อมกันแล้ว  แต่ก็ยังร้องไม่พร้อมกัน   หรือร้องพร้อมกันแต่เสียงไม่ดัง ก็จะโดนประธานเชียร์ที่ตอนนี้บรรดาพวกเราเรียกขานกันในนามฮิตเลอร์สั่งเก็บทุกคราวไป    “ผมอยากรู้จริงๆว่าคุณเข้ามหาวิทยาลัยได้ยังไง  เอาไก่แลกมารึเปล่า ร้องเพลงแค่นี้ยังไม่เป็นเลย แล้วจะไปทำอะไรได้   กี่รุ่นมาแล้วที่เค้าผ่านการเชียร์กลาง   ผมก็เพิ่งเคยเห็นรุ่นนี้แหละที่ไม่ได้เรื่องที่สุด”    ฝนเริ่มโปรยลงมาเบาๆ  หลายคนทำท่าจะลุกขึ้นหลบฝน     “เชิญครับ...ถ้าคุณรักสบายก็เชิญ..กลับไปนอนที่หอสบายกว่าใช่มั้ยครับ   ผมจะได้บอกรุ่นพี่ๆว่าปีนี้เราไม่มีน้องใหม่ ปีนี้ไม่มีกาลพฤกษ์ช่อที่ ๓๖....” ประธานเชียร์พูดดัก จนไม่มีใครกล้าลุก “เด็กวิทยาเขตหนองคายครับ  เชิญได้แล้วครับ   รถมารับท่านกลับไปอาบน้ำนอนแล้วครับ....จะนั่งอยู่ทำไมครับ  ผมอนุญาต ไม่มีใครว่าคุณกินแรงหรอกครับ เพราะทุกคนก็กินเหมือนกันหมด” เสียงพี่ๆหัวเราะรับมุขประธานเชียร์ดังมาสำทับ จนอาจารย์ฝ่ายกิจการนักศึกษากับพี่ๆจากวิทยาเขตหนองคาย เข้ามาตามน้องถึงแสตนด์ แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าใครจะลุกขึ้นกลับ                “พวกคุณจะนั่งอยู่ทำไม แล้วคืนนี้จะนอนไหน....”                ใครคนหนึ่งวิ่งไปที่ไมค์หน้าแสตนด์               “หนูเป็นตัวแทนวิทยาเขตหนองคายค่ะ พวกหนูจะยังไม่กลับจนกว่าจะปิดเชียร์  เราทิ้งเพื่อนไม่ได้หรอกค่ะ   ขออนุญาตอาจารย์และพี่ๆนะคะ ขอพวกหนูอยู่ต่อ  เรื่องที่นอนไม่ต้องห่วง เราพักกับเพื่อนที่ขอนแก่นได้  ขอให้เราได้อยู่ช่วยเพื่อนนะคะ   เราก็เลือดสีอิฐเหมือนกันเราจะไม่ยอมทิ้งกันค่ะ” เสียงปรบมือดังกึกก้อง เพราะซาบซึ้งกับน้ำใจที่เด็ดเดี่ยวของเพื่อนวิทยาเขตหนองคาย ที่แม้จะอยู่ไกลแต่ก็เข้ากลุ่มสัมพันธ์และเชียร์ไม่เคยขาด                 “ได้...แต่ผมไม่รับประกันนะครับว่าพวกคุณอยู่แล้วเพื่อนจะร้องเพลงผ่าน ผมขอทดสอบเพลงมอดินแดงแห่งความหลัง....” ฝนยังรินมาไม่ขาดสาย..แต่ทุกคนก็ยังอยู่ครบ ตั้งแต่น้องใหม่,   พี่สตาฟที่คอยลุ้นอยู่ด้านหลัง   พี่ลีดด์ที่เต้นกลางสายฝนและสนามหญ้าเฉอะแฉะ จนหน้าและผมที่อุตสาห์แต่งมาสวยๆเมื่อตอนเย็น มาตอนนี้หาเค้าไม่ได้   พี่ๆที่มารอดูน้องใหม่ที่ทั้งโห่และโอ๋ก็ยังไม่ไปไหน รวมถึงประธานเชียร์ฮิตเลอร์ที่ยืนโดดเด่นอยู่ฝั่งโน้น ก็ยังคอยถากถางไม่ขาดปาก                “ยามนี้จำไกลดวงใจของฉันหมองไหม้   แสนเศร้าฤทัยสุดหักใจหลงรักไม่คลาย   แต่ก่อนนั้นความสัมพันธ์เคยแนบแอบกาย   หักใจไม่วายอยากเยี่ยมกรายหายเศร้าระทม....... ”                “เสียงมดเดินบนโพเดียม ยังดังกว่าเสียงคุณอีก” ประโยคเด็ดหลุดมาจากปากประธานเชียร์อีกครั้ง เราร้องซ้ำไปซ้ำมาไม่จบเพลงเสียที ความอ่อนล้า อิดโรยทั้งกำลังกายและกำลังใจ  คืบคลานเข้ามาแทนที่   เพื่อนผู้หญิงหลายคนก็เป็นลม และเป็น”ไฮเปอร์” เพื่อนผู้ชายหลายคนกัดฟันกรอด บ่นอยากจะชกหน้าประธานเชียร์ให้หายเจ็บใจ               “จะสามทุ่มครึ่งแล้ว   แต่พวกคุณยังไม่ผ่านสักเพลงใครรู้เค้าคงภูมิใจแย่   ผมว่าโอกาสที่พวกผมให้คุณ  มันคงไม่มีค่าอะไรสินะ   พวกคุณถึงไม่ใช้มันให้เกิดประโยชน์สูงสุด นั่งลงเถอะครับ ไม่ต้องระเบียบเชียร์หรอก  จะทำอะไรก็ตามสบาย พวกคุณไม่ผิดหรอก” พวกเราก็นั่งลงตากฝนฟังเขาพูดต่อ               “ความผิดทั้งหมดมันเกิดจากคนที่สอนต่างหากที่ได้เรื่อง   ไม่มีระเบียบ ไม่เป็นตัวอย่างที่ดี สตาฟ....สตาฟ” เสียงเขาดุดันขึ้นเรื่อยๆ  พี่ๆสตาฟวิ่งตื๋อออกมาจากหลังแสตนด์โกลาหล               “นี่ยังไงล่ะ ขนาดพี่ยังไม่พร้อมกันเลย  จัดแถวสิ   ยืนยังกะมาดูหมอลำ จัดแถว..”               “เฮ้”               “ช้าๆ....ยังช้าอีก ก็เพราะมีพี่แบบนี้ไง   น้องถึงได้ไม่ผ่าน  อ้าวยังมีอีกคน  ไปไหนมาครับจีบน้องอยู่เหรอ วิ่งเร็วๆสิเพื่อนรออยู่” พี่ๆกว่าร้อยคนออกมายืนเรียงหน้ากระดานคอตกต่อหน้าน้องๆกลุ่มตัวเอง   ไม่เหลือเค้าความสนุกสนานขี้เล่นเหมือนก่อน               “หัวหน้าสตาฟ ประธานเทคนิคเชียร์ครับ จะว่ายังไง” ประธานเชียร์เสียงเข้ม               ใครคนหนึ่งในนั้นวิ่งออกมาที่หน้าไมค์                “กระผมในฐานะหัวหน้าสตาฟ ขอรับผิดแต่เพียงผู้เดียวครับ ผมปล่อยให้พี่สตาฟเล่นกับน้องมากไป จนลืมการสอนเพลง ผมขอลงโทษลุกนั่งสิบเท่ารุ่นครับ ” แล้วเขาก็ลุกนั่งต่อหน้าพี่สตาฟ     ไม่ทันอึดใจก็มีอีกคนวิ่งมาที่หน้าไมค์               “กระผมในฐานะประธานเทคนิคเชียร์  ผมไม่วางแผนการซ้อม   และอบรมที่ดีให้กับสตาฟและน้องใหม่ ผมขอรับผิดในสิ่งที่ทำทั้งหมด ผมขอลงโทษตัวเองลุกนั่งสิบเท่ารุ่นครับ” ว่าแล้วก็วิ่งไปสมทบกับหัวหน้าสตาฟกอดคอกันลุกนั่ง   ไปได้ไม่ถึงสองเท่ารุ่นก็พากันล้มแต่ก็ประคองกันนับใหม่ พี่สตาฟหลายคนเริ่มขออนุญาตช่วยเพื่อนลุกนั่งด้วย จาก หนึ่ง เป็น สอง เป็น สาม และในที่สุดพี่ๆก็กอดคอกันลุกนั่งด้วยกันทั้งสนาม                “พวกคุณอย่าทำเลย  มันสายตา ลุกนั่งก็ยังไม่พร้อมกัน ผมขอสั่งให้หยุด....ได้ยินมั้ยครับ  หน้าที่ของพวกคุณจบแล้ว   คุณไม่มีศักดิ์ศรีพอที่จะเป็นพี่สตาฟได้  ผมขอป้ายสตาฟคืนครับ ผู้นำเชียร์ครับเชิญทดสอบเพลงต่อ” เพลงมอดินแดงแห่งความหลังดังขึ้นอีกครั้ง น้องใหม่ทุกคนแหกปากร้องแทบสุดเสียง   ขณะที่พี่ๆด้านหน้าเป็นลมร่วงราวใบไม้  ฝ่ายพยาบาลต้องลากกันโกลาหล บางคนหมดแรงเกลือกกับโคลนดินแดงของสนามกีฬา   บ้างก็ตะโกนบอกให้น้องร้องดังๆด้วยน้ำตา บ้างก็กอดกันร้องไห้   แต่ปากยังร้องเพลงมอดินแดงแห่งความหลังกับน้อง               หลายคนเห็นภาพสะเทือนใจนี้ถึงกับหลั่งน้ำตาด้วยความสงสารพี่ๆ               “ครั้งหนึ่ง เคยตรึงเคยคะนึงซาบซึ้งวิญญา   ร่มกาลพฤกษ์เฝ้าแต่นึกไม่หวนคืนมา   แสนเศร้าอุราสุดปรารถนาใฝ่หามาชม......” แม้จะร้องจบแต่เราก็ต้องร้องซ้ำไปซ้ำมาอีกครั้ง               “อกเอ๋ยเคยชมเคยชิดเคยเชยเคยใกล้   ครั้งก่อนแต่ไรฝากหัวใจเฝ้ารักรำพัน   ถิ่นสุขสันต์ดังวิมานเหนือคำจำนรรจ์  ร่มสวรรค์ดังฟ้านั้นเสกสรรประทาน”               “อดีตสตาฟครับ  กลับไปได้แล้วครับ   อย่าอยู่ให้รกหูรกตา...พวกคุณ...นักศึกษาใหม่ก็พอแล้วครับผมทนฟังต่อไปไมได้อีกแล้ว คุณอย่าเอาเพลงมหาลัยของผมมาร้องเล่นอีกเลย  ผมขอร้องล่ะ   กลับไปอาบน้ำนอน  รอเปิดเทอมแต่งชุดนักศึกษาไปเรียนเถอะครับ   แต่ขอร้องว่าอย่าไปบอกใครล่ะว่าเป็นนักศึกษารุ่นนี้  ผมอายแทน” พี่ๆสตาฟที่เหลือจากเป็นลมพากันหิ้วปีกออกจากสนาม   หลายคนหันมามองกลุ่มตัวเองแล้วปาดน้ำตาที่ไหลจนตาแดงก่ำ               “ยามนี้จำไกล  ดวงใจของฉันหมองไหม้ แสนเศร้าฤทัยสุดหักใจหลงรักไม่คลาย   แต่ก่อนนั้นความสัมพันธ์เคยแนบแอบกาย   หักใจไม่วายอยากเยี่ยมกรายหายเศร้าระทม.....” เรายังร้องเพลงต่อด้วยเสียงทั้งหมดที่มี   เพื่อนผู้หญิงหลายคนร้องไห้จนไม่อาจร้องเพลงต่อได้ แต่ก็ไม่ยอมไปไหน แม้ประธานเชียร์จะไล่ให้กลับ   แต่เราก็ยังแหกปากร้องเพลงต่อไปจนกว่าจะจบเพลง               “พอแล้วครับ จะห้าทุ่มแล้วครับ มันไม่มีประโยชน์อะไรที่พวกคุณจะร้องต่อ  เวลาของคุณหมดแล้วครับ   เวลาได้พิพากษาทุกคนแล้ว หน้าที่ของสตาฟ,ลีดด์,เทคนิคเชียร์ และหน้าที่ของผมก็จบลงตรงนี้แล้วอย่างสมบูรณ์   ไม่มีใครจะบอกได้ว่าพวกคุณจะเป็นกาลพฤกษ์ช่อใหม่ได้อย่างเต็มภาคภูมิหรือไม่ นอกจากตัวของพวกคุณเองที่จะมีสำนึกว่าเลือดสีอิฐนั้นเข้มข้นแค่ไหน ผมขอปิดการเชียร์กลางเพียงเท่านี้.....”               ไฟทั้งสนามดับลง เสียงประธานเชียร์เงียบลง   เหลือเพียงเสียงร้องเพลงมอดินแดงแห่งความหลังอีกครั้งจนจบเพลง   ความมืดเข้าครอบคลุมทุกอย่าง  ไม่มีใครสักคนที่จะลุกขึ้นกลับหอพัก ข้าพเจ้าสับสนว่านี่มันอะไรกัน  มันจบลงแล้วเหรอ   ความทุ่มเทพยายามทั้งหมดของเราตั้งแต่กลุ่มสัมพันธ์จนถึงเชียร์กลางกว่า ๖ วัน มันส่งผลอย่างนี้เหรอ                ......................                พลัน! แสงจากเทียนเล่มเล็กๆ กับเสียงเพลงมอดินแดงแห่งความหลังจากพี่สตาฟของเรา ที่เดินออกมาจากด้านหลังแสตนด์มายืนอยู่ข้างๆพวกเรา ก็ส่องสว่างไล่ความมืดมนและหนาวเย็น แปรเป็นความอบอุ่น   เพลงมอดินแดงแห่งความหลังค่อยๆกระหึ่มขึ้นอีกครั้งด้วยเสียงของน้องพี่มอดินแดง                เหมือนมีก้อนอะไรมาติดที่คอข้าพเจ้า   กับน้ำตาที่ไม่รู้มาจากไหน   ข้าพเจ้าร้องไห้อย่างไม่อายเหมือนกับเพื่อนอีกหลายๆคน น้องบางคนโผเข้ากอดพี่ร้องไห้ราวกับจะปลดปล่อยทุกอย่าง               พอจบเพลงเสียงปรบมือโห่ร้องก็ดังขึ้นแทนที่   และเสียงเพลงคึกคักก็ถูกเปิดขึ้น ทุกคนก็วิ่งกรูไปรวมกันที่สนาม   สไลด์ภาพกิจกรรมตั้งแต่วันที่เราเข้ามอ   จนถึงวันเชียร์ก็ถูกฉายขึ้นบนจอหนังขนาดใหญ่ เสียงเฮมีขึ้นเป็นระยะๆที่มีรูปกลุ่มตัวเองหรือรูปพี่ๆบนจอ       หลายๆกลุ่มพากันเต้นตามเพลงเพลงแดนซ์อย่างสนุกสนาน                 มันจบลงแล้ว...ตอนนี้ข้าพเจ้าเป็นกาลพฤกษ์ช่อใหม่อย่างเต็มภาคภูมิแล้ว......                ข้าพเจ้าเพิ่งรู้ว่ามันไม่ได้อยู่ที่การร้องเพลงผ่าน   หรือร้องเพลงเสียงดัง  แต่มันอยู่ที่ใจของเราได้หล่อหลอมเป็นหนึ่งเดียว   และร้องเพลงออกมาจากใจที่เต็มเปี่ยมด้วยความรักและภาคภูมิใจในมอดินแดงแห่งนี้ ที่ที่จะเป็นบ้านหลังที่สอง  ที่เราต้องใช้ชีวิตอีก ๔ ปี   ข้าพเจ้าเช็ดคราบน้ำตาสุดท้ายแล้ววิ่งไปสมทบกับเพื่อนที่ด้านล่าง    .............................    ฟ้ายังไม่สาง แต่ข้าพเจ้าสวมเสื้อสตาฟ  ห้อยป้าย สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด   ก่อนจะรีบบึ่งออกไปกับเพื่อนลีดด์และสตาฟใหม่ที่สถานีรถไฟ   เพราะวันนี้เป็นวันที่น้องจะเข้ามอ    กาลพฤกษ์ช่อใหม่กำลังจะบานประดับใจชน  อีกครั้ง....